آنطرف آبادی خانه ای هست که چهار نفر در ان زندگی می کنن . بزرگترینشان هنوز هیجده سال دارد مریض احوال است ، فلج مادر زادیست .دومی هم پسر است شانزده ساله ، دو تای دیگه دختر هستند ، سن و سالی ندارند .تاریخ باید بداند که ما چگونه زندگی کردیم ، چگونه غذا خوردیم ، چگونه خوابیدیم و چطور نفس کشیدیم .در خانه کنار ابادی چیزی برای خوردن نیست مگر انکه مرغهای داخل حیاط تخم کنن ، حرفها از مرگ بابا و جدایی مادر است و همسایه هایی که هنوز برایشان خدا کریم است.مهم ترین تصویر تاریخ که هرگز ثبت نشده ، میزان خوشبختی مردم است در زمان حکومتهای مختلف در حالی که مردم صاحبان سرزمین هستند به نظر می رسد این موضوع بصورت خیلی مسخره ای به سخره گرفته شده . مملکت برایش خودش صاحبی دارد و قفل و کلیدی در خانه کنار ابادی جریان زندگی چنان رقت بار است که نمی توان انرا به فیلم نامه سپرد ، در هر نفس قبل از هوا این نگرانی هست که موج می زند تاریخ باید بداند در بستر زندگی مردم ، این سالهای سیاهی چه اتفاقی افتاد ، چگونه ظلم کردن را از این دوران اقتباس خواهند کرد . چگونه دیوانه کردن مردم ، چگونه تزریق ترس و نگرانی در چشمهای رهگذران شتابان تاریخ باید بدست قلبهای خسته نوشته شود ، باید جزییات ثبت شود که چگونه زندگی برای مردمانی زهر مار شد چگونه لحظات سنگین چگونه مردم هار چگونه مادر رفت و چگونه پدر مرد و ما چگونه لحظات را گذراندیم تا به پشم حضرات گیر نکنیم

فردا هم روز سیزده بدره ، هم روز احیای بیست و یکممن بار روانی این مسائل را به وضوح بر دوش مردم مس بینم ،تمام زندگی مردم شده تحملات در حالی که خیلی ها به اشتباه آنرا تجملات می نامند ......اگر سرمان را به چیزهای معمولی پیش پا افتاده گرم نکنیم ، مسائل زیادی هست که در یک لحظه می توانند سرمان را سرد کنند .فصل سرما خوردگی روح است ، تن آدمها گرمای معنوی خود را از دست داده اند و روزگار سوهان هیچ نبودنمان را بد جوری به رویمان آورده .اگر سرت در آخوری بد شده یا تریتی کسی برایت ریز کرده ، بزن تو رگ و گر نه بمیر ، کسی به مرگت هم اعتنایی ندارد . شاید همسایه ات بگوید آدم بی آزاری بود و بعد برای خرید خانه ات نقشه بکشد .حواست به هوایم باشد قول داده بودی هوایم را خواهی داشت . البته قرار بود ما هم هوا به هوا نشیم ، که شدیم